Healingpraktijk Gaby Buiskool -voor mens en dier-
Cattenbroekerdijk 49, 3461 BD Linschoten
tel. 0348-460553, e-mail

welkom

de praktijk

behandelingen

dieren

workshops

artikelen 

over mij     

route

Merrie Wahinhe als therapeut
door  Gaby Buiskool, mei 2008  

Sinds november 2006 hoort Wahinhe bij ons. Wahinhe is een Appaloosa-merrie van ongeveer zeven jaar oud. Tijdens mijn eerste kennismaking met haar gaf ze aan dat haar manegenaam Simone haar niet past en dat ze “Sneeuw” heet, in Indianentaal. Deze toevoeging kwam er met enige nadruk achteraan. Dus ging ik op zoek en vond op de website van de Lakota Sioux Indianen “wahinhe” dat “sneeuwen” (= sneeuw in beweging) betekent. Wahinhe, toen nog Simone, ging akkoord en sindsdien draagt ze deze naam.
Hoewel ze qua lichaamsbouw en qua tekening duidelijk afwijkt van het “standaard” Nederlandse paard, kwamen we er pas later achter dat ze een Appaloosa is, een ras dat oorspronkelijk door de Nez Percé Indianen is gefokt.

Op de manege, waar ze bijna een jaar was voordat wij haar daar weghaalden, had ze het etiket “dominant” en “onbetrouwbaar”. Ze wilde zich niet laten zadelen, bleef niet stilstaan bij het opstijgen en gooide regelmatig onervaren ruiters van haar rug. Op zeker moment begon ze zelfs te bijten als men te dichtbij kwam. “Dominant” dus, en bijgevolg werd ze als zodanig behandeld, hetgeen betekende dat “ze eronder gehouden moest worden”. Het werd van kwaad tot erger.
Ze benadert andere paarden over het algemeen nogal agressief, voor de manegehouders ook een “bewijs van dominantie”. Het derde bewijs dat we hier met een dominant paard te maken hebben, aldus de manege-eigenaars, is het vele wit in haar ogen.
Echter, alle Appaloosa’s laten veel oogwit zien, een kenmerk van het ras.
Wahinhe’s onhandelbaarheid had te maken met fysieke pijn: op de manege werd ze gereden met een niet-passend zadel. Geen wonder dat ze zich niet wilde laten zadelen en berijden!
Haar agressieve benadering van soortgenoten komt voort uit angst en onzekerheid. Wij kennen haar verleden slechts vanaf het moment waarop ze op de manege kwam. Dus liet ik Wahinhe haar verhaal zelf vertellen: een vrolijk, ondernemend, levenslustig veulen geflankeerd door een attente moeder. Ze is te vroeg bij haar moeder weggehaald en heeft daarna nooit de stabiele, geborgen omgeving gekend die een opgroeiend wezen nodig heeft. In de paardenfokkerij is het vrij normaal om een veulen na zeven tot acht maanden van de moeder te scheiden. In het wild blijven de veulens enkele jaren in dezelfde kudde als de moeder. Voor Wahinhe, een zeer aanhankelijk dier, was acht maanden véél te vroeg.
Op mijn vraag naar andere paarden dan haar moeder ervaar ik slechts leegte: Wahinhe in een grote leegte met ergens ver weg aan de horizon enkele andere paarden. Ze heeft nooit geleerd hoe ze met andere paarden om moet gaan. Ze voelt zich onveilig bij haar eigen soort en kiest, volkomen onnodig, de aanval als verdediging.
Nu, anderhalf jaar later, is ze erg veel veranderd: emotioneel stabieler, véél liever, fitter en begint ze zelfs te leren dat andere paarden minder bedreigend zijn dan ze dacht. Sneeuw in Beweging. Ze draagt  haar naam met ere.

Carla, een van mijn cliënten (de naam is gefingeerd), vindt paarden fascinerende en prachtige dieren maar is er ó zo bang voor. Graag wil ze die angst overwinnen en ik stelde voor dat ze ’s morgens aankeert als ik toch met de paarden bezig ben. Regelmatig is ze present.
Carla en Wahinhe vinden elkaar in de wijze waarop ze het leven tegemoet treden. Beiden hebben weinig vertrouwen in zichzelf en daarmee ook weinig vertrouwen in de ander. Beiden kunnen zichzelf zozeer in hun oude (angst)patronen vast zetten dat ze totaal geen verbinding meer hebben met wat er werkelijk gaande is. Beiden “zweten peentjes” als ze zich geconfronteerd zien met een enge of moeilijke situatie; Wahinhe kan dan letterlijk baden in het zweet.
Beiden echter vinden uiteindelijk toch weer de kracht, de moed en het doorzettingsvermogen om hun angsten te lijf te gaan om die ándere wereld, de wereld waarin je niet bang hoeft te zijn, te onderzoeken. Beiden hebben inmiddels al vele angsten overwonnen, zijn blijer, vrijer en opener geworden.
Dat beiden, vrouw en merrie, mijn ondersteuning zoeken om zichzelf te vinden laat me niet onberoerd. Al vind ik het nogal bizar dat ik, een mens, een paard moet leren hoe het een ander paard op een paardvriendelijke wijze dient te benaderen.  

In deze specifieke sessie werkten Carla en ik aan enkele overtuigingen betreffende haar negatieve zelfbeeld. We waren aangekomen op het punt waarop Carla de overtuiging “ik ben alleen” had omgekeerd in “we zijn samen” en “ik ben slecht, ik kan niet” in “ik ben poepgoed!” (een uitdrukking van haar vader). Ze had onderzocht wat de negatieve overtuigingen in haar leven en haar lichaam hebben aangericht: constant was ze bezig deze overtuigingen te bevestigen met als gevolg depressie, slachtoffergedrag en verkramping in haar lichaam. De nieuwe overtuigingen brachten eindelijk rust in haar denken, fysieke ontspanning en haar handen en armen gingen open om de wereld te omhelzen.
Op dit punt verscheen Wahinhe in Carla’s bewustzijn. Carla heeft de workshops over communicatie met dieren bij me gevolgd, dus kon ik volstaan met de opmerking “onderzoek maar wat ze je wil laten zien of wil vertellen”. Op hetzelfde moment vertrok Carla’s gezicht in angst, haar hele gezicht werd samengedrukt, haar handen sloegen dicht, ze kreeg het ongelooflijk benauwd, haar hele lichaam verkrampte. Ze had nauwelijks meer contact met haar lichaam; bovenlichaam, hart en hoofd voelde ze helemaal niet meer. “Wat doet Wahinhe met je dat je daar zó bang voor wordt?” “De paarden…” ze hapte naar adem. “Waar ben je zo bang voor?” In de ban van haar angst liet het antwoord even op zich wachten.
“Liefde. Ik krijg “liefde” door. Ik snap er niets van.” “Onderzoek het maar.” “Liefde, licht, zuiverheid.” Ze begreep het nog steeds niet.
Ineens begon ze te snikken. “De paarden laten me zien wie ik ben.” Ze bleef snikken. “Ik wil zo graag gezien worden en tegelijkertijd ben ik er zo bang voor. De paarden zien wie ik ben.”
Toen ze tot rust was gekomen en de boodschap tot zich door kon laten dringen buitelden de inzichten over elkaar heen als jonge haasjes.“Ik hoef niet meer bang te zijn voor wie ik ben.” “Ik hoef niet meer te twijfelen aan wie ik ben.” “Ik ben niet onzeker. Het gaat om verantwoordelijkheid. Ik wil de verantwoordelijkheid niet nemen voor mijn leven, voor wie ik ben, voor mijn werk.” “Ik verschuil me achter onzekerheid en angst. Het is een truuk om mezelf om de tuin te leiden. Maar het gaat om verantwoordelijkheid nemen.”
Ik voelde haar lichaam zich ontspannen en ze gleed in die speciale sfeer waarin een individu totaal versmelt met de Eenheid, die de essentie is van het Leven zelf.