Healingpraktijk Gaby Buiskool -voor mens en dier-
Cattenbroekerdijk 49, 3461 BD Linschoten
tel. 0348-460553, e-mail
welkom
de
praktijk
Zwanger
van een veulen
door Gaby
Buiskool, augustus 2008
Cliënte
met zware darmklachten, sinds jaren. Reguliere behandeling biedt geen
soulaas, verschillende alternatieve therapieën helpen tijdelijk. Tot de
volgende “crash”: vreselijke pijnen gepaard aan heftige
paniekaanvallen en het gevoel te zullen stikken. Het duurt weken voor ze
na zo’n aanval weer enigszins in balans is.
Na
(zware) behandelingen in Engeland volgens de methode van de Amerikaan Paul
Chek (*), die overigens erg goed aanslaan, en één van zijn workshops,
ook in Engeland, besluit cliënte, na wéér zo’n aanval Paul te bellen:
“Het klopt niet dat ik nu weer zó ziek ben!”. Hij brengt het erg
voorzichtig, maar voor haar vallen meteen alle puzzelstukjes in elkaar: ze
draagt de energie van een veulen bij zich. Is zogezegd zwanger van een
veulen. Vanaf dat moment houden haar darmen zich opmerkelijk rustig.
Paul
doet haar een suggestie aan de hand hoe ze het veulen energetisch over kan
dragen aan een hengstige merrie die gedekt gaat worden (ze moet op een
bepaalde wijze op de rug van de merrie gaan liggen en vervolgens enkele
rituelen uitvoeren) want het veulen wil persé een “life experience”,
een levenservaring, opdoen. Als het niet lukt mag ze naar Amerika komen
voor persoonlijke sessies met hem, die ongeveer een week in beslag zullen
nemen.
Cliënte
heeft in het verleden enkele behandelingen bij me ondergaan en daarna
hebben we contact gehouden. Ik heb altijd wel een energie om haar heen
gevoeld, maar kwam nooit op het idee dat het ook een veulen zou kunnen
zijn…
Cliënte
mailt me het hele verhaal, ik denk “dat kan simpeler” en stel voor om
het samen met mij te proberen.
Ze
vindt een vriendin, die toch al van plan was een veulentje bij haar merrie
te fokken, bereid om haar merrie voor dit doel te “laten gebruiken”.
Ik stel als voorwaarde dat de merrie zelf ook accoord moet gaan en dat het
“klikt” tussen het veulen en de toekomstige moeder. Cliënte kent de
merrie en heeft de indruk dat dat wel het geval zal zijn.
Als
ik dit verhaal tegen Wahinhe en Vienne, onze eigen merries, aanhoud, biedt
Wahinhe spontaan aan om “draagmoeder” te worden. Helaas moet ik haar
dan teleur stellen: wij hebben geen plaats voor een veulentje erbij.
Vienne geeft aan me te willen helpen met de merrie. Ik aanvaard het aanbod
in dank.
Voor
de sessie heb ik het volgende “plan de campagne” bedacht:
Stap 1: contact met de merrie om toestemming te vragen.
Stap 2: contact met het veulen om uit te zoeken wat de wederzijdse
aantrekkingskracht is tussen het veulen en cliënte, om het veulen over te
dragen aan de merrie en tot slot om te controleren of het veulen inderdaad
geheel uit het systeem van cliënte is verdwenen.
Stap 3: uitzoeken wat de overeenkomst is tussen cliënte en de
paardenwereld om eventuele herhaling te voorkomen.
Stap
1: contact met de merrie
Cliënte heeft foto’s meegenomen van twee merries, voor het geval dat de
favoriete merrie niet mee wil werken. Het is mij snel duidelijk dat de
merrie van haar vriendin helemaal open staat voor dit veulen. De energie
van de tweede merrie daarentegen klopt voor mijn gevoel niet met de
energie van het veulen.
Wel is heling nodig van de merrie. Zij heeft een trauma in de achterhand.
Op mijn vraag hoe ze in het verleden gedekt is (op natuurlijke of
kunstmatige wijze) reageert ze verbaasd: “Natuurlijke dekking, kan dat
ook?” Ik krijg een vermoeden hoe het deze keer zal gaan en besluit haar
niet wijzer te maken. Cliënte bevestigt mijn vermoeden.
Het trauma is veroorzaakt door kunstmatige inseminatie. Dit is in het
verleden geschied als een koude klinische technische handeling, zonder
respect voor de merrie; het heeft haar ook pijn gedaan. In mensentermen
zou ik zeggen dat ze verkracht is. Cliënte kent degene die de merrie de
vorige keer heeft geïnsemineerd en kan begrijpen dat de merrie er op die
manier op reageerde. Zij geeft aan dat zowel zij als haar vriendin de
inseminatie ook uit kunnen voeren (beiden zijn dierenarts) en of dat
mogelijk een optie is? De merrie wordt meteen rustig en antwoordt dat zij
graag heeft dat cliënte de inseminatie uitvoert en dat haar baasje er bij
is voor mentale en emotionele ondersteuning.
Op dit moment vraag ik Vienne of zij nog iets toe te voegen heeft? Zij
gaat in gesprek met de merrie. Paarden communiceren onderling enerzijds
via lichaamstaal en anderzijds op telepatische wijze. Tussen onze eigen
merries zie ik op zo’n moment soms lichtflitsen over en weer gaan maar
ik kan de codes (nog?) niet ontcijferen. Ik vertrouw op Vienne en wacht
maar gewoon op de dingen die komen gaan. Plots zie ik de merrie geheel
oplichten, behalve de achterhand op de plek waar ik het trauma
geconstateerd had. Ik blijf in contact met beiden en wacht weer af. En ja
hoor: langzaamaan breidt het licht zich uit om ook de gewonde plek te
verlichten en te helen. De merrie wordt steeds rustiger en pas als het
klaar is ga ik verder.
Stap
2: contact met het veulen
Om het contact met Veulentje, zoals we hem in de sessie besluiten
te noemen, te vergemakkelijken (cliënte is er vast van overtuigd dat het
een hengstveulen is) vraag ik cliënte zich te verbinden met het
Bethlehemgrid, een zeer helend en grondend (aardend) krachtveld in de
Aarde.
Ik stel me voor aan Veulentje en leg hem uit wat de bedoeling is, met de
vraag of hij accoord gaat? en voel dat mijn hele systeem, tot in de verste
uithoeken van mijn aura, op een vriendelijke en zachte maar zeer besliste
manier wordt “doorgelicht”. Hij neemt er de tijd voor.
Op de vraag of Veulentje weet dat hij een mensenmoeder heeft uitgekozen is
het antwoord “nee”. Ik nodig hem uit om eens goed te kijken naar het
wezen wier bescherming hij heeft gezocht: ze loopt op twee benen in plaats
van vier, heeft niet zo’n mooie staart en haar hoofd is héél anders.
Het wordt hem nu ook duidelijk waarom hij regelmatig zo onrustig werd (en
cliënte op zo’n moment haar darmen voelde “crashen” en panisch
werd; het was Veulentje’s paniek): “Hoe lang gaat dit nog duren?!”.
Als alles tot hem doordringt raakt hij in een lichte paniek: “En wat nu
dan?!”. Zowel cliënte als ik leggen hem uit wat we van plan zijn en ik
breng Veulentje in contact met zijn eventuele aanstaande paardenmoeder.
Voor hem kan de overdracht niet snel genoeg plaatsvinden, en als ik cliënte
verzoek Veulentje over te dragen zie ik dat de merrie haar hartchakra
helemaal opent en hij zó naar binnen kan wandelen.
Cliënte echter
voelt dat Veulentje nog niet geheel kan gaan. Ze voelt een soort verdriet
om dit wezen dat al zó lang bij haar is los te laten. (Veulentje is bij
haar sinds haar negentiende jaar toen ze aanwezig was bij de bevalling van
een doodgeboren veulen.) Ik geef haar de tijd om dit rouwproces door te
maken en geef haar daarbij de Amber-olie van Grandma Chandra (**) in haar
handen. Deze hadden we aan het begin van de sessie al uitgekozen (cliënte
gaf aan dat ze er rustig van werd) en op de aromasteen laten branden. Ze
doet ook een druppel op haar voorhoofd.
Ondertussen blijf ik in contact met zowel Veulentje als de merrie én
speur cliënte’s systeem af naar
eventuele achtergebleven energieën van Veulentje. Als cliënte zover is,
nodig ik haar uit om zelf ook op zoek te gaan naar eventuele
achtergebleven stukken van Veulentje. Ze vindt twee plekken waar
Veulentje’s energie nog is blijven hangen. Ik geef aan hoe ze die
energieën terug kan geven aan Veulentje, maar het hapert.
Dit is het moment om de overeenkomst tussen Veulentje en cliënte te
onderzoeken. Toen Veulentje negentien jaar geleden dood geboren werd
raakte hij wanhopig en in de war. Cliënte’s systeem bood Veulentje de
geborgenheid en troost die hij op dat moment nodig had, zich niet
realiserend dat het om een mens ging. Ik vroeg hem waarom hij het niet
nogmaals had geprobeerd bij diezelfde paardenmoeder? “Het zou niet
werken.” Haar energie klopte niet met de zijne. Vergelijkbaar met wat ik
voelde bij de foto van de tweede merrie die cliënte had meegenomen. Toen
het mis ging wist hij dat het een volgende keer bij deze merrie ook niet
zou lukken. Cliënte’s energie klopte wél. (Cliënte is zéér
betrokken bij paarden; volgens sommigen is ze zelf een half paard. Ze
heeft eigen paarden en heeft zich toegelegd op training van geblesseerde
paarden.)
Eén klein probleem, maar daar kwam hij nú pas achter: cliënte was van
de verkeerde soort…
Ik vraag cliënte welke les zij nog te leren heeft van Veulentje. Zij
realiseert zich dat ze naar de dieren trok omdat ze bij mensen niet de
geborgenheid vond die ze nodig had, en dat ze nu bezig is om te leren ook
met mensen op dezelfde liefdevolle en respectvolle wijze om te gaan als ze
dat met dieren, en met name met paarden, doet. Veulentje leert haar op dit
moment om ook negatieve, belastende energie van mensen door zich heen te
laten stromen zonder zich erdoor van de wijs te laten brengen. Ze brengt
de les in gedachten in praktijk met iemand die ze kent, en ervaart dat het
werkt.
Hierna kan ze de nog achtergebleven energie van Veulentje onbelemmerd aan
hem terug geven, en ervaart ze dat er ruimte komt in dat deel van haar
lichaam en dat ze vrijer kan ademen.
Ze
ervaart Veulentje als erg ver weg, terwijl ze de merrie vlak naast zich
voelt. Ze voelt ook niet langer de wens om eigenaresse te worden van
Veulentje, op het moment dat hij echt geboren wordt. (Dat was wel het plan
als het een hengstveulen zou zijn.) En, belangrijk!, ze voelt geen angst
meer om bij de geboorte aanwezig te zijn, maar voelt daar ook de noodzaak
niet toe.
In mijn beeld heeft Veulentje zich gevoegd bij al die andere
paardenzieltjes die wachten op incarnatie. Ik zie op dat moment zelfs geen
lijn lopen naar de merrie en merk op dat het me niet zal verbazen als hij
eventueel een andere paardenmoeder uit zal kiezen.
Zowel cliënte als ik hebben niet het gevoel dat Veulentje bij cliënte
terug zal komen: hij weet nu waar hij thuis hoort.
Stap
3: onderzoek naar de overeenkomst (“contract”) tussen cliënte en de
paardenwereld
Omdat cliënte het gevoel heeft dat de geschiedenis met Veulentje éénmalig
is en geen behoefte heeft aan verder onderzoek (het voelt voor haar
helemaal o.k. met de paarden), stoppen we ermee.
Ter afsluiting checken mijn handen haar systeem en werken we nog
even aan een pijnlijke plek in haar buik.
Tot slot
dank ik de merrie en Veulentje en het valt me op dat er nu tussen
Veulentje en de merrie een gouden lichtlijn is. Het zou me nu hógelijk
verbazen als hij bij een àndere paardenmoeder geboren zou worden…
Als cliënte naar huis is, loop ik naar Vienne om haar te bedanken voor haar medewerking. Hoewel ik het tijdens de sessie niet gemerkt heb (er waren zoveel dingen waar ik mijn aandacht aan moest geven) realiseer ik me dat Vienne veel méér heeft gedaan dan “slechts” de merrie helpen helen. Ze is steeds aanwezig geweest om zowel de merrie als Veulentje gerust te stellen en heeft Veulentje ook de weg gewezen naar de andere veulenzieltjes. Ook de volgende dagen is ze nog in contact met Veulentje om te zorgen dat hij “op het goede spoor” blijft.
Enkele weken later bevestigt Paul Chek dat cliënte inderdaad vrij is van de energie van het veulen, en ervaart cliënte dat de pijnaanvallen, hoewel minder frequent nog steeds aanwezig, niet langer gepaard gaan aan paniek.
Omdat
cliënte daar geen behoefte toe voelde hebben we haar relatie tot de
paardenwereld niet verder onderzocht. Echter, tijdens het schrijven van
dit verslag komt hierover méér informatie los.
Cliënte heeft in een ver verleden paardenlevens geleid. Vandaar haar zéér
sterke binding met de paardenziel. Veulentje is een mens die er op dit
moment voor kiest om paardenlevens te gaan leven. De “life-experience”
waar hij nu al zo lang naar hunkert is pas zijn tweede of hooguit derde
leven als paard. Vandaar dat hij de energie van mens en paard nog door
elkaar haalde en niet goed in kon schatten welke merrie energetisch bij
hem paste.
Voor mij is het een grote verrassing om te ontdekken dat de
mythische wezens, half mens half paard (centaurs genaamd; zie ook de
afbeelding van het dierenriemteken Boogschutter), nog steeds op Aarde
verblijven. Weliswaar niet meer in de “dubbele vorm” zoals in de oude
verhalen -ze kiezen nu hetzij voor de ene, hetzij voor de andere vorm-
maar nog immer, zoals de Ouden al wisten, onsterfelijk…
(*) Paul
Chek (sjamaan, holistisch therapeut, auteur) leidt het C.H.E.K. Institute
(USA), verzorgt workshops en internet-cursussen met als doel iedereen de
mogelijkheid te geven een vrije denker te worden. Hiernaast houdt hij zich
bezig met welzijn en gezondheid. Zie www.chekinstitute.com.
(**) De Amerikaanse Grandma Chandra (multidimensionaal healer) kreeg de titel “grandmother” (drager van wijsheid) op zestienjarige leeftijd van Chief Golden Eagle. Inmiddels is ze zesentwintig jaar oud en werkt ze als healer met de intentie om de mensheid te begeleiden om te leven met en in de Nieuwe Energie. Haar oliën helpen ons onze ziel te helen en onze planetaire missie te volbrengen. Zie www.grandmachandra.nl.